In Polen is het lekker saai (tot nu toe)

Vier dagen hebben we nu gefietst in Polen. Het is uit met de overal vrij liggende fietspaden en met in ieder dorp een bakker met Kaffee & Kuchen. Met de georganiseerde luxe van Duitsland.

Hier kan het zo maar gebeuren dat je even moet duwen door het zand met je zware fiets. Of dat de rechterkant van de asfaltweg vol hobbels en scheuren zit. Of de weg heeft aan twee kanten hoge bomen, met boomkruinen die elkaar raken en auto's dicht langs ons heen. Zodat we onze malle reflecterende hesjes aan doen. En in de dorpen is hooguit een 'sklep', een winkeltje met een bankje ervoor, waar we sap drinken en fruit eten. Echt buitenland dus.

Het landschap is een voortzetting van dat in Oost-Duitsland. Zand, bomen, meertjes en akkers, en dat allemaal licht golvend. We fietsen nog steeds op de R1, de Europa Radweg van Boulogne sur Mer naar Sint-Petersburg. Meestal zijn de wegen rustig en goed. Tot Pila blijven we op deze route. Daar buigen we af naar het noorden, om Robert (onze Poolse vriend en klusjesman) en zijn gezin te bezoeken. Zij komen in de schoolvakantie in ons huis logeren.
De Polen die we spreken zijn vriendelijk, en tonen zich aangenaam verrast als we onze Poolse woordenschat op hen uitproberen: davi-dzjenja, dobre, dzjenkoeje, tak.... Veel is het niet. Van de vorige keer zijn we alles weer vergeten.

Het kamperen is hier uit de kunst. Omdat we hier nog geen gewone camping vonden, slapen we buiten. De eerste avond zetten we de tent op aan een meertje vlak voor Lubniewice. Een gepensioneerde politieagent exploiteert hier een watertaxi, maar het is te vroeg in het seizoen voor klanten. Hij hakt houtjes voor ons kampvuur. 's Morgens duiken we zo uit de tent het koude water in. We zijn zo vroeg en fris, dat we die dag meer dan 100 kilometer fietsen. Nog steeds door dat rustige landschap met kwinkelerende vogels, korenbloemen, klaprozen, akkers en bos. Onderweg zien we een vos, die uit de berm tevoorschijn komt en zich snel weer omdraait.

De tweede nacht slapen we in het hoge gras langs de rivier de Notec, dichtbij de brug naar Stare Bielice (misschien kan je op Google Maps nog zien waar het gras plat is). De rivier stroomt daar snel, met een soort kolk aan onze kant. Het stevige beest dat zich - met de snuit net boven water - twee keer tot het midden van de rivier waagt, en bij het omdraaien met zijn brede staart op het water slaat, dat moet wel een otter zijn?

Hierna wordt het landschap vlakker. We flierefluiten er doorheen, dorpje, bankje, even liggen in het gras. Nog een nachtje kamperen bij een meertje. We proberen langs de weg boerderijen te herkennen in oude Nederlandse stijl. Dat moeten de 'Holländische Hofe' zijn, hier in de 16e eeuw neergezet door mennonitische kolonisten. Het houten kerkje staat er nog, maar nu wappert er de geelwitte vlag van de katholieken.

In Pila zijn we nog een dagreis verwijderd van onze afspraak met Robert. We logeren in Pension Park dat een deurtje in de tuin heeft waardoor je - onder de bruidssluier door - het Stadspark inloopt. Op 7 juni is er muziek en een film, ter herdenking van de eerste vrije verkiezingen 25 jaar geleden. Van de film - op een grasveld staat een groot scherm - vol opgewonden gesprekken en straten vol mensen, begrijpen we niet veel. Het is een warme avond maar er is weinig publiek. Een dag later zit ik de hele dag op het wiebelstoeltje onder een boom in het park, met de krant. Hans fietst een eindje om, zoals hij meestal doet op een rustdag.